28 Ekim Cumartesi

Bilen bilir, fiziksel acı eşiğim bir hayli yüksektir. Bunun aksine, duygusal konularda hemen ağlayabilirim. Bir şeye çok sevindiğimde de, çok üzüldüğümde de gözyaşlarım akmaya hazırdır ...Bu hafta o yüzden, gözlerim sürekli doluyor. Bir marş, bir fotoğraf, bir söz, bir yazı yetiyor boğazıma o yumrunun gelip oturması için. 100.yıla böyle girmek istemezdim. Utanç içinde. Kızgın. Üzgün... Ece Temelkuran, gazete Oksijen'de çok güzel tanımlamış bu halimizi: "Türkiye Cumhuriyeti 100.yılında sessiz bir çöküş yaşıyor...Bu yüzden pek çok yurttaşa 100.yıl, bir kutlamadan ziyade sessiz bir yas gibi geliyor" diyerek...Öyle işte..

Yine de bugün çok önemli bir gün yahu! Düşündükçe gözlerim yaşarıyor. Paşamın "Yarın Cumhuriyeti ilan edeceğiz" demesinin üzerinden 100 yıl geçti, 100 koca yıl...Coşkuyla, gururla, mutlulukla, şenliklerle kutlayacağımız günler de gelecek elbet. Umudum sınır tutmaz...

Zaman makinam olmasını ve Atamla tanışmayı çok isterdim. Sanal bir gerçeklik de olsa bu fotoğraf o kadar heyecan verici ki benim için. Minnettarım Paşam. Nurlarda uyu...Her zaman şükranla anacağım seni, bu ülke için yaptıklarını...