Bu bayram, A.ciğim annesi ile birlikte Dikili'de yazlıkta karşıladı bayramı. Biz de annem, ablam, oğlum ve ben dört kişilik bir kahvaltı sofrasında buluştuk, ki buna da şükür tabii. Ama işte, bayram, kalabalık sofralarda, neşeyle birlikte olunca tadı çıkan bir şey zannımca. O yüzden de, benim için bayram, Turgutlu'da dedemle anneannemin evinde toplanan teyze, dayı ve kuzenlerle birlikte geçirilen mutluluk dolu günler demek. Dünyanın en kötü yemek yapan kişileri arasında adı anılması gereken yengemin pişirdiği (daha doğrusu pişiremediği) diş kıran nohutlarla cebelleşen ama gıkını çıkaramayan ev halkının, rahmetli eniştemin "nohutlar da hiç pişigen değilmiş" demesiyle birlikte girilen gülme krizleri; babamların taraçada kurdukları ve dedemin görmezden geldiği rakı sofraları, yemek sonrası dayımın yaptığı taklitler, kuzenlerle oynanan oyunlar, bayram harçlıkları ile alınan çatapatlar ve mantarlarla sokaklardaki eğlence demek. O yüzden "nerde o eski bayramlar mirim" dememe izin verin lütfen :)
Dün evdeydik genel olarak. Babacığımı ziyaret etmek için çıktık sadece. Zaten o sıcakta evde oturmaktan başka da bir alternatif olamazdı sanırım. Bol bol telefon görüşmeleri yaptık. Bugün de İçerenköy'de yeni açılan ve İstanbul'un en büyük kitapçısı olarak anılan kitabevine gittik metroyla. Şahaneydi. Ruhum şenlendi resmen.
Akşamüstü ise canım BAL hemşirem G.cuğum gelip beni evden aldı. Önce meşhur dondurmacımıza gittik, ardından da çay-kahve keyfine. Laflar birikmiş tabi, çan çan çene yaptık, ikimize de iyi geldi, özleşmişiz.
Biz de geçen bayramı sıfır kadro geçirmiştik, bu bayram en azından kardeş ve çocuklar var diye seviniyoruz. Hoş ben bayramlardan vaz geçeli epey oldu ama yine de adettir diye yapıyoruz bir şeyler. Penguen Ankara'ya da açılmış yenilerde, hafta başı gittik ve ben sıkıldım, çok büyük, çok sıkışık, çok dağınık geldi. Ben küçük, el attığında istediğin kitabı bulduğun kitapçıları seviyorum, Konur Dost hala içimde yaradır kapanışıyla. Cafe fiyatları el yakıyordu, kitapların üzerinde fiyat yoktu, yetişemedik dediler ama bence kafalarına göre fiyat konacak sanki. Hoş zaten artık kitapçıdan kitap almak için zengin olmak gerekli, sitelerden indirimli almak varken. Bu konuda vefa hissiyle Dost'a bir-iki ayrıcalık tanırım, onun dışında gelsin internet. Tüm bayramların sağlıklı, huzurlu olsun Şulecim...
YanıtlaSilben de bayramlardan vazgeçtim esasen öğretmenim ama büyükler vazgeçmeyince, onların gönlünü hoş etmek gerekiyor. e madem öyle bari kalabalık ve neşeli eski bayramlar gibi olsa diye geçiriyorum içimden sanırım :)
Silben beğendim Penguen'i, hiç bir şey almayacak olsam bile kitapların arasında olmak iyi hissettirdi kendimi :)yalnız dayanamayıp aldım 4-5 kitap ve sonrasında ödediğim ücreti görünce "yahu ben öğrenci halimle tek seferde alırdım bu kadar kitap ve koymazdı bana, bu nedir" diye söylendim !
çok teşekkürler öğretmenim, güzel günler görelim hep birlikte
Aman tanrım kitapçı değil kitap sarayı olmuş o :) boston'da okurken hemen köşede barnes and noble vardı çok sık gittiğim, böyle koltukları koymuşlar insanlar raflardan kitabını alıyor okoltukta gelip gidip okuyor, kahve falan içiyorlar termostan. aklım almamıştı.. bayılmıştım bu fikre. sonra çok yerde açıldı hatta bursa'da BKM var aynı şekilde alıp raftan okumana izin veriyorlar. hem kitapçı hem kütüphane.. Bence çooook güzel..
YanıtlaSilVe evet Şule, sen demiyeceksin de kim diyecekmiş aaaah o eski bayramlar <3
Zeytin ağaçları, öğrenciler ve herkes için çalışma alanları, rahat koltuklar...Çok hoşuma gitti gerçekten de. bizim eve yakın değil aslında ama eve çok yakın olan metroya binince 3 durak sonra önünde iniyorsun, bu ayrıca çok hoşuma gitti valla :)
SilHer ailede oluyor demek "nohutlar da hiç pişigen değilmiş" yemekler yapanlar. O yemeklerin ses çıkarmadan yenilmesinin nedeni, hem bir arada olmak cümbüşü arasında yemeğin ikinci planda kalması, hem de o pişigen olmayan yemekleri yapanların marifetlerini pek bir beğenerek "iyi satış" yapmaları. :))
YanıtlaSilDaha öğreneceğimiz çok şey var hayatta Şulem. ;)
e tabii, öğrenilecek şey çok :) muma dizmişti hepimizi kendisi misal. çabuk küsüp surat asan biriydi yengem. Kazara "bu yemek pişmemiş" dese biri, hepimize ama en çok dayıma küser, burnumuzdan getirirdi bayramı. O yüzden herkes yemeye çalışırdı bir şekilde ve suç zavallı nohutlara atılınca da hepimiz rahatlardık :P sonrasında da zaten yemek yapma işini bütünüyle annemler üstlenir, herkes derin bir oh çekerdi :)
Sil