Haftasonu (pazartesi dahil) çok güzeldi vallahi, uzun zamandır olmadığımız kadar çok sosyal kelebek modundaydık yârimle, iyi geldi ikimize de :)
Sonrasında tabii işe güce daldım çok yoğun bir şekilde. Gelirken, trende, bilgisayarımı açıp çalışmakla kalmadım, o gece evde de çalışmaya devam ettim. Bugün de öğlen verdiğim göz doktoru molası dışında az önceye kadar çalışıp bir sürü iş hallettim. Halletmem de gerek, zira yarınki bölüm toplantısından sonra, eve gelip zarif eşim ve evimizin küçümeni E.beyi karşılamaya gideceğim. Malum, ailemizin üniversiteye gitmeyen tek genci E.'ciğimiz, ara tatilde. O yüzden de babasına eşlik ediyor bu sefer, çok heyecanlıyız hepimiz :) Kendisi "Bir gün adaya gidelim, bir de Yerebatan Sarnıcına" diyerek planı ana hatlarıyla yaptı aslında, biz ona uyacağız sadece :)
Pazar günü BAL'lı hemşirelerimden A.ciğim çok güzel bir yazı gönderdi whatsapp grubundan: "Safları Sıklaştıralım" başlıklı. Şöyle bitiriyor yazıyı Aygün Atilla "Çocuk ateşlenince arayabileceğiniz kasaplarınız olsun. Küçücük hissettiğinizde “çayı koy ocağa, geliyorum ben on dakkaya” diyeceğiniz komşularınız olsun. Gidip yanında hiçbir şey yapmadan, hiç konuşmadan saatlerce oturabileceğiniz dostlarınız olsun."...Yazının bütünü güzeldi ama özellikle bu paragrafı okuyunca yıllar öncesinden bir gün geldi aklıma, kendimi yine şanslı hissettim. O.beyle benim bir kongrem nedeniyle Prag'a gitmiştik, çok güzel bir geziydi. O.cığım küçük olmasına rağmen hiç sorun çıkarmamış, çok da keyif almıştı geziden, ama gelir gelmez 39.5 derece ateşle yatmıştı bir gece boyunca, düşürememiştim bir türlü. Annemle ablam yazlıktaydılar, O.'nin babası da, boşanmış olsak da koşar gelirdi aslında, bir iş gezisi nedeniyle İzmir'deydi. Yakın dostlarımın da her biri bir yerlerdeydi, yaz tatiliydi zira. Neyse, acile götürdüm, soğuk duş aldırdım falan, bir şekilde geçti o kabus gece. Ertesi hafta kuaföre gittim, A.abiye anlattım o geceki çaresizliğimi. "Çabuk cep telefonumu kaydet telefonuna ve bundan sonra gecenin kaçı olursa olsun böyle bir durumda ara beni" demişti içtemlikle. Kaydettim. Aramadım hiç, ama bana hep çok güven verdi o telefonun numarasının varlığı, çok mutlu etti...Dostlarımla ilgili hep şükrederim zaten, bilirsiniz :) Ben sevmeyeyim de ne yapayım şimdi bu yazıyı :)
Bugün, Ekmekçimin önerisiyle İş Sanat'ın "Ümit Yaşar Oğuzcan Şiir Dinletisi"ni dinledim. Vedat Sakman'ın besteleriyle daha da güzelleşmişti şiirler sanki. İzlerken ve "beni unutma" şiiri okunurken de canım canım E.amcamı andım tabii. Yıllar evvel, O.beyin babası ile evlenirken düğünde müziğin durduğu bir ara sahneye çıkıp ezberinden bu şiiri okumuştu gözlerimin içine baka baka..."Bir gün gelir de unuturmuş insan / En sevdiği hatıraları bile / Bari sen her gece yorgun sesiyle / Saat on ikiyi vurduğu zaman / Beni unutma" diye diye okurken şiiri, ben dahil, tüm kız arkadaşlarımın gözleri dolmuştu, öyle güzel bir paylaşımdı. Ah canım amcam...Nurlarda yat...
Evet evet, haklısınız, ben de yaşlandım iyice, anılara dalıp dalıp gidiyorum bu ara. Hadi hayırlısı :)
Selam o güzel sözlere ilaveten pandemide insana hasret kalmıştık. Sizi yargılamayan olduğunuz gibi kabul eden yanlışları ve güzellikleriyle çevremizden insan eksilmesin. Oo İstanbul güzel yerler fotolarını çekin hasret giderelim. Eylül başında İstanbul'dayım Yurt dışı gezisi için bloggerler bir buluşma yapsak sizlerle tanışmış oluruz. daha neredeyse on ay var. Ama zaman çabuk geçiyor. belki baharda olabilir. Sevgiler.
YanıtlaSilgerçekten öyle, dostlarla, güzel insanlarla çevrili olmak bir nimet :)
Silsiz zaman yaklaşınca haberdar edin, mutlaka toplanalım :)
Çiçekciler yaz aylarındaki ıssız hallerinden sonra yeniden canlandı, bu mevsimin renkleri bir başka güzel. :)
YanıtlaSilOh pek güzel, E beyle İstanbul gezmeleri yapacaksınız demek, keyfiniz bol olsun. :)
ay evet ya, çiçekçiler müthiş bu ara yine :)
SilE.beyin şansına havalar eylül ayı şurupluğundaydı, güzel gezdik :)
Benim de kimsem yoktu biliyor musun Şule. Neyse ki biraz büyüdüler ama biri bebek diğeri 3 yaşındayken yaşadığım çaresizlikleri hiç umutmadım.. Ne zaman düşünsem gözlerim doluyor. O zamanlardaki kendime geri gidip sarılmak ve geçecek demek istiyorum..
YanıtlaSilAma ben herkese koşuyorum, kimi tanıdıysam burada, hastaya, arabası olmayana, doğurana, duyduğum herkese..
Çok önemli gerçekten. Bir komşu, bir dost bile yetiyor aslında.. O bile olmuyor bazen.. Yaşadım, biliyorum, Allah kimseye yaşatmasın..
eminim çok zordur canım C. Benim en büyük şansım anneanne ve teyze desteğiyle ve kocaman geniş (kan bağım olmasa da) "ailem" dediğim insanlarla büyütmektir oğlumu...çok önemli bir şey bu. haklısın, ben de sana sarılıyorum. o zamanki C.'ye de :)
Sil