27 Şubat / Pazar

Hiç bu kadar uzun ara vermemiştim bu blogta sanırım. Neredeyse 1 hafta oluyor. O halde fazla uzatmadan (gözümden uyku akıyor zira) satır başları ile özet geçeyim son günleri:

• Oğulcuğum önce covid sandığımız soğuk algınlığı nedeniyle bir iki gün gidemedi okula ama 3.gün zımba gibi sahalara döndü. Aldığı ilaç ve vitamin takviyesinin yanı sıra A.beyciğimin akşamları yurda götürdüğü çorba ve yemekler de şifa oldu eminim ve şükürler olsun :)
• Bu hafta o kadar çok rüya gördüm ki sevdiklerimle dolu...Babamı, halamı gördüm iki kez mesela. Çok güzeldi, sabah keyifli keyifli uyandım. Dün gece de zarif eşim ve kuzenlerle İshak Paşa Sarayı'nı gezdik. Fakat rüyamda bile "ay çok kalabalık burası, inşallah covid bulaşmaz" diyordum bir yandan sarayın güzelliğine hayran kalırken. Kahrol e mi covid! Rüyalarımıza bile sızdın!
• Her yıl bir defa gerçekleşen sertifika  programında yine dersim vardı arka arkaya, cuma ve cumartesi günleri. Orta ve üst düzey yöneticilere süreç yönetimi anlattım. Katılımcıların profilinin çeşitliliği beni geriyor her sene ama sonunda aldığım ücret iyi olunca, vazgeçemiyorum :) Malum, hayat pahalı, geçim zor! Yine rutini bozmadım ve gerildim ders öncesi, ama bu sene grup sıra dışı bir şekilde katılımcı ve eğlenceliydi. Ders de yorucu ama zevkli geçti.  
• Her sabah ve her akşam bel egzersizlerine devam ediyorum. Ve sonunda, 2 aydan sonra, ilk defa 3 gündür ağrı kesici almadan geçirebilmeye başladım günleri ki bu başlı başına iyi bir haber! Yine "şükürler olsun" demek gerek o halde ve nazar değmesin! Çok çektim vallahi!
• Dün akşam dersler de bitince bu hafta pek görüşmediğim annem ve ablamla evin yakınlarındaki Akçaabat köftecisine gidip kendimizi muhlama, mısır ekmeği ve köfteye vurduk. Her şey pek lezizdi ve kaptırdık yine yemek yerken!  Akşam eve döndüğümde de Ekmekçim ve Elektramın önerisiyle "Drive my car"ı izledim. Upuzun bir filmdi ama pek beğendim. Bazı sahneleri şiir gibiydi özellikle. Çok etkileyiciydi. Sanat iyi ki var!
• Bugün sabah da yine annem ve ablamlaydım kahvaltıda. Ardından Ekmekçimle sahile kadar yürüyüp hasret giderdik, şahane oldu :) Akşamüstü ise G.cuğuma gittim, çay-kahve eşliğinde börek-tatlı yiyip çan çan çene yaptık bir-iki saat boyunca. Tabii tüm bunlar bitip eve döndüğümde geç olmuştu ve yarınki dersin notlarının üzerinden geçmem gerektiği için bu saate kadar da çalıştım. Artık uyku zamanı. Yatak beni çağırıyor :)
• Bu blog kişisel tarihimdeki güzelliklere odaklanmayı hedefleyerek doğmuştu. Son günlerde dünyada yaşanan iç acıtan olaylardan bahsetmiyorsam nedeni bundandır. Yoksa haberleri okudukça yüreğim acıyor, söylemeye gerek var mı...O yüzden bu haftanın dizeleri Birhan Keskin'den. Haftanın gerçek gündemine de uyuyor bence...

“Size,

nasılsın diyerek başlayan telefonlarınıza

(garip, tuhaf aslında)

beyaz bembeyaz tabiatımla

'iyiyim' diyorum.

yani aslında korkuyorum

bütün bunlar kıyamet

bütün bunlar cinnet

bütün bunlar cinayet demeye

bir daha düzeltilemeyecek sözler

söylemeye korkuyorum.”

Drive my car'ın şiirsel anlarından biriydi şu sahne, bilgisayardan seyrederken ekran görüntüsü almadan edemedim :)