3 Ocak / Pazartesi

Sabah uyanıp bel hareketlerimi yapıp F. hocamın evinde, ekipçe yılın ilk çalışmasını gerçekleştirmek üzere Moda'ya doğru yollandım :) "Neden yüzyüze buluştunuz da zoom üzerinden toplanmadınız" sorusunun mantıklı bir yanıtı yok sanırım! "Aşılarımıza güveniyoruz ve restoranda yemek yemek için buluşuyorsak evde, balkon kapısı açıkken çalışmak için de toplanabiliriz diye düşündük" diyebilirim belki. Aslında doğru cevap şu: aynı mekanda yiyip içip, arada geyik yaparak çalışmayı özledik! 

Yıllar evvel aynı üniversitede dip dibe çalışarak başlayan maceramız an itibariyle 5 farklı üniversiteye dağılmamıza rağmen sürüyor. Bir insanın hayatında başına gelebilecek en güzel şey birlikte çok eğlenip çok üretebileceği meslektaşları olması sanırım :) Şanslıyım demiştim, değil mi :)

Öğleden sonra ise doktor randevum vardı, zira geçen cuma MR sonuçlarımı gören fizik tedavi uzmanı "2 yerde fıtık var ve biri daha ciddi. Bir beyin cerrahının konsültasyonu gerekli, ameliyat gerekebilir" demişti. Neyse ki beyin cerrahımız, ki tonton bir amcaydı kendisi (aynı hastanede 4 yıl önce acil serviste bana Nazım'dan şiir okuyan doktor kadar olmasa da! (o zaman acil servise gitme nedenim spor ayakkabımı delerek  ve "kırt" diye bir ses çıkarmak suretiyle ayağıma batan kocaman bir ataşın tetanoza sebep olmasını önlemek için aşı olmaktı (ne vesile ile doktor bey bana bir iki dize Nazım okumuştu da ben de şiirin devamını getirmiştim hiç hatırlamıyorum ama hemşirenin ve ablamın yüzlerindeki şaşkınlığı gayet iyi hatırlıyorum (farkındaysanız ben yine aç parantez, kapa çok gereksiz 3.parantez döngüsüne girdim :P (tamam tamam, tek tek kapayacağım merak etmeyiniz )))) "ameliyatlık durum yok, fizik tedavi işe yarar, ağır kaldırma, hareketlerine dikkat et, yoksa bu sefer gerçekten ameliyatlık bir şekilde önüme gelebilirsin" deyip beni postaladı :) Eh buna da şükür değil mi?

Bir de bugün sözleşmiş gibi iki öğrencim (biri lisans diğeri doktora dersimden) bana e-posta atıp yüzümü güldürdüler ki madem bu blogun adı "güzellikler defteri", bu e-postaları (en azından bir kısmını) buraya yazmasam olmaz :)

"Dönem boyunca gösterdiğiniz tüm şefkatlar için çok teşekkür ederim. Bu yaşıma kadar hiç ev dışında yaşamadım ve Türkiye'ye geldiğim zaman çok endişelerim vardı. Ama iyi insanlarla, özellikle de sizinle tanıştığımda tüm endişelerim hafifledi ve kendimi mutlu hissettim." demiş Azeri doktora öğrencim. "tüm şefkatler" ifadesine bayıldım. Gittikçe Adile Naşit'e benzediğime dair hissim kuvvetlendi mesajı okuduğumda :P

"Dönem başladığından beri derslerinizi ilgiyle, seve seve dinledim hep. Dersi anlatışınız, bizler için gösterdiğiniz çaba, idealist oluşunuz bana gelecekte olmak istediğim kişi için yol gösterdi. Bu yüzden size teşekkür etmek istedim. Hayatına dokunduğunuz yüzlerce binlerce gençten biri olduğum için çok mutluyum" demiş lisans 1.sınıf öğrencim. Tüm yorgunluğum dinlendi bu mesaj karşısında , ne yalan söyleyeyim :)

Bu da yeme, içme motifli akademik çalışma masamız. çayı ince belli ile değil de kupayla içen benim tabii ki :P