Güneşli, karsız ve de ağrılarımın son 1 ay içinde en az olduğu güne uyandım bugün. Şükürler olsun :)
Dün geceki zoom sohbetinin bir yerinde Haldun Dormen'in Audrey Hepburn ile yaptığı bir röportaja geldi konu (nereden buraya geldiniz demeyiniz :P). Sonra da bu programın yayınlandığı TRT Arşiv'in instagram hesabından bahsetti G.cuğum. Ben de takip etmeye başladım hemen. Bu sabah erken uyanınca yatak keyfi sırasında kendimi arşive adadım. Tam benlik bir hesapmış, nostaljinin dibi, pek beğendim :) M.A.Erbil'in efendi bir adam olduğu, Cem Karaca'nın TRT için program yaptığı, Rüştü Asyalı'nın Ümit Yaşar'dan şiirler okuduğu güzel günler. Yataktan kalkasım gelmedi oradan oraya zıplarken :)
İş güç ve hastane ziyareti sonrasında kendimi Downtown Abbey'den kurtarıp bir bölüm Leyla ile Mecnun seyrettim bir de, iyi geldi, özlemişim :) İsmail abi mi, Mecnun mu, Erdal Bakkal mı yoksa İskender baba mı hit karakterim bilmiyorum. Hepsini ayrı ayrı çok seviyorum. Birbirlerine "Manava mı gidelim yoksa incire mi düşelim" diye sormalarını seviyorum. Yavuz'un sevdiği kadınlara kitap okumasını seviyorum (Bugünkü bölümde Ferhan Şensoy'un "Kalemimin Sapını Gülle Donattım" adlı kitabını okudu mesela), İsmail abinin her işi yapan atalarını seviyorum, Mecnun'un her ortamda goygoy muhabbete bu kadar çabuk girebilmesini seviyorum :) Seyretmediyseniz seyredin bence. Efsane bir dizi :)
Akşamüstü ise anneme gittim, O.bey de babasından geldi. Oradan buradan konuşurken bir ara gülme krizine girdim. O.'ın baba dedesi için sosyal medyada yaptığı paylaşıma dedesinin eski bir hayranının yazdıklarını (ne densiz insanlar var şu hayatta) okuması ve annemin buna yaptığı şahane yorum gülünmeyecek gibi değildi gerçi :) Sonra da annemin torunu için buzlukta sakladığı yapraklardan, ablamla yaptıkları minnak minnak yaprak sarması ve mantılı-nohutlu mantıyla kendimizden geçtik.
Bugün bir öğrencimin gireceği tek ders sınavı için soru hazırlarken eski sınav sorularını karıştırıyordum. İTÜ'de yaptığım bir sınavın sonuna, kar beklentisi olan bir kış günüymüş anlaşılan, Ataol Behramoğlu'ndan dizeler eklemişim . Ne güzel zamanlarmış, kim ne der, hoşuna gitmeyen ve beni şikayet eden öğrenci olur mu diye düşünmeden böyle şeyler yapabiliyormuşum eskiden demek! Artık sınava eklemesem de blogum var şükürler olsun, şiir paylaşabildiğim :)

Ne çok şeyi özlüyoruz aslında...
YanıtlaSilAğrılarının azaldığına sevindim Şulecim, darısı başıma, burası hala pek soğuk...
burası da soğukluğunu koruyor öğretmenim ama en azından gök gürültülü kar yağışı durdu :) ağrılarım için hâlâ ilaç içiyorum aslında sabah akşam ama en azından ilaç desteği ile makul düzeyde. ilaca rağmen acıdan ağladığım zamanları düşününce şükür diyorum vallahi. ne beter seymis bu siyatik ağrısı!
Silsizin de ağrılarınız tez zamanda bitsin, düzlüğe çıkalım, salgın bitsin, eskişehir'e gidelim:)
Ya Şule sınav kağıdına bayıldımmm. ne güzel gülümsemiştir bazı öğrenciler. İTÜ'de böyle şeyler olmuyor bence artık, oğluma sordum:)) Ağrılarının olmaması ne güzel....
YanıtlaSilhaha, canımcım benim şiirli sınavlarım vardı hem itü'de hem de sonrasında Doğuş'ta, özellikle enerjimizin tuttuğu sınıflara yapardım bunu ama zaten benden başkası o zaman da yapmazdı :)
Silağrılarım bitmese de biteceğinin sinyallerini verdi, mutluyum o yüzden :)
Ağrılarının azalmasına çok sevindim Şulem, devamı gelsin inşallah. :)
YanıtlaSilTRT Arşiv'in instagram hesabı çok güzel bilgi, hemen ilgileniyorum. Ben de TRT Dinle'yi annemin tabletine indirdim, alternatif olarak radyo tiyatroları dinlesin diyerek. :)
Sen şiirlerini paylaş, sınav kağıdında olsa öğrencilerin sevinecek, olmazsa da biz okuruz. :)
canım ekmekcim :)
Siltrt'nin eski güzel, dinlenesi/izlenesi zamanları geri getiriyor :) bugün mesela ayşegül-ali atik parodisi paylaşmışlar, ben pek severdim onları, yine gülerek izledim :)
şiirleri artık sınavda paylaşmıyorum ama diğer her yerde varlar. şiirsiz olmaz ki :)
Bak şimdi. Ben de Erol Evgin'in saçlarını gerçek sandığım zamanları özlüyorum.....
YanıtlaSilAy ne dediniz de güldünüz biz de merak ettik şimdi :)) Bence en güzel dedikodu aile bireyleri arasında dönen ve sonu kahkahalarla biten dedikodudur çünkü herkes birbirini bilir, yüzüne de söylesen aynı yani, o nedenle çok severim aile dedikodularını. Diğer dedikoduları ama ı-ıh, tam bi politik doğrucu kesilir herkesi sinir ederim :P
hahaha, ama gerçek gibi değil mi? yaşlandıkça seyrekleşti, beyazlaştı falan :)
Silbu aile içi dedikodumsu gülme krizini bir gün karşılaşırsak yüzyüze anlatacağım söz :)