24 Kasım / Çarşamba

Matematik öğretmeni olmak istedim hep. Olamadım, hayat beni mühendisliğe yöneltti. Ama sonra bir şekilde, çalışmalarının odak noktası matematik modelleme olan bir mühendis/akademisyen oldum ve mesleğimin öğretmenlik tarafını da hep çok keyif alarak yaptım bu yüzden. Öğrencilerimi çok sevdim, onlar da beni sevdiler biliyorum. Biliyorum, zira çok şanslıyım ki bunu kezlerce, değişik şekillerde söylediler/belirttiler. Hayata bu yüzden de minnettarım.

Bugün de eş, dost, akraba kutlamalarından başka ve beni çok daha mutlu eden eski öğrencilerimden gelen kutlama mesajları/telefonlarıydı. "Güzel hocam, öğretmenler gününüzü kutlarım. Daha uzun yıllar boyunca her daim gülen o yüzünüzle, pozitif enerjinizle sayısız öğrenciye daha ışık olmanızı dilerim. İyi ki varsınız." yazmış biri mesela, "Öğretmenler gününüz kutlu olsun Şule hocam, ışığınızla tanıdığım en iyi öğretmenler arasındasınız, hep var olun." demiş bir diğeri, "Öğretmenler gününüz kutlu olsun canım Şule Hocam🥰🌸 iyi ki öğretmen olmuşsunuz ve iyi ki öğretmenim olmuşsunuz. Çok şanslıyım❤️ bakışınız, duruşunuz, bilgi ve birikiminiz çok kıymetli hocam. Sizi seviyorum" notu ile bolca kalp yollamış öteki.

Ve evet, çıkışı yıllar önceki darbeci paşaların fikri olsa da, sevildiğimizi hissettiğimiz, sevdiklerimize onların bizim için önemini söyleyebildiğimiz her gün güzel ve özeldir. Öğretmenler gününü seviyorum. Öğretmen olmayı da :)

2007 yılında aşağıdaki yazıyı yazmışım eski bloga bir öğretmenler gününde. Hislerim aynen geçerli, o yüzden bugünün anlam ve önemi nedeniyle burada da yer alsın istedim...

İlkini öğretmenim olmadan çok önce tanımıştım: annemdi. Sonra ilkokulda 4 yıl öğretmenim oldu. Okulun kapısına kadar güle oynaya gider, orda büyük bir ciddiyetle anne-kız rolümüzü bırakır, öğretmen-öğrenci kimliklerimize bürünür, okula girerdik. Bir defa bile okulda yanılıp "anne" diye seslenmedim, ama evde yanlışlıkla "öğretmenim" dediğim olurdu. Annemin öğretmenim olmasından her zaman gurur duydum, ama zordu o dengeyi kurmak, hele de küçükken. "Ne de olsa öğretmenin kızı" demesinler diye arka planda durmayı bilmeyi gerektiriyordu. Yine de en zoru ilkokul beşte annemin biz sınav olurken sınıfta bayılmasıydı sanırım. Hâlâ hatırlarım onu o halde gördüğümde nasıl korktuğumu. Fırlayıp çıkmıştım sınıftan, yardım getirmek için ve yan sınıfa dalıp, o durumda bile ciddiyeti elden bırakmadan "öğretmenim, öğretmenimiz bayıldı" demiştim. Annemi ayıltırlarken, bir yandan da bana su içirmişlerdi çok korktum diye. Kolay mı...Herkesin biricik öğretmeniydi o. Ama benim annemdi de...Hayatımın ilk vazgeçilmez öğretmenidir...

İkincisini ağlaya ağlaya gittiğim bir şehirde, İzmir'de tanıdım. Matematik öğretmenimdi. Nakil gelmiş olmamın endişelerini onun yaptığı ilk sınavdan aldığım notla aşmıştım. Sadece iyi bir matematik öğretmeni değil, aynı zamanda entelektüel kimliği, bize aşılamaya çalıştığı dünya görüşü ile de benim unutulmazım oldu her zaman. Lise sonda matematik öğretmeni olacağım diye tutturmamın en temel nedeniydi. Sonra ben matematik öğretmeni olmadım ama onu hiç unutmadım, peşini de bırakmadım. (Sevdiklerime yapışmak gibi bir huyum var sanırım :) ). Ayrı şehirlerde de olsak, mesajlarla, telefonlarla, İzmir buluşmaları ile korunan bir dostluk temelli öğrenci-öğretmen ilişkimiz var çok şükür ki...Ve, evet N.Hocam benim hâlâ biricik öğretmenim.

Üçüncüsünü ise üniversitede tanıdım. Gerçi onu tanıdığımda hayatımda bu denli önemli bir rolü olacağını kesinlikle düşünmemiştim. Genç, idealist, her daim bakımlı ve her zaman ve hep çok çalışkan bir akademisyendi F. Hocam. Önce öğrencisi oldum. Yüksek lisansta tez öğrencisi...Sonra... Sırf o var diye üniversitede kaldım, doktora'da yine birlikteydik. Hayrandım, hâlâ hayranımdır... Öğrenci-öğretmen olarak başlayan ilişkimiz önce hoca-asistan ilişkisine evrildi, sonra arkadaşlığa, meslektaşlığa, dostluğa, sırdaşlığa... Yapılan dedikodular, arada dökülen gözyaşları ya da atılan kahkahalar, dinlenen müzikler ve okunan kitapların eleştirileri arasında araştırma yapıp makale yazmanın keyfini ondan başkası ile yaşayamazdım sanırım. Hayatımın en büyük şanslarından birinin onu tanımış olmak olduğuna inanırım her zaman. Yaşamımın son 15 yılının (*şimdi son 29 yılının diye düzelmek gerek!) en büyük tanığıdır ve şükür ki öyledir...

Hayatımın üç vazgeçilmez öğretmeninin ve tabii ki tüm öğretmenlerin, öğretmenler günü kutlu olsun...

Öğretmenler günü hediyelerim iki blog arkadaşımdan geldi. Birhan Keskin'in Cemal Süreya seçkisi, ki günlerdir yolunu gözlüyordum, Ekmekçi'mden. Mutfağın Hatıra Defteri ise kitabını bana tam da öğretmenler gününde elime geçecek şekilde yollayan Leylak Dalı öğretmenimden.