Dün sabah 7:30 gibi çıktım evden ve İstanbul'un sabah trafiğinin içinde yol aldım uzun bir süre. Bolu'ya dek eşlikçim Bulutsuzluk Özlemi'nin yeni albümüydü. Gerçekten çok beğendim bu rock oratoryoyu. Özellikle bazılarını başa alıp tekrar tekrar dinledim. Tam Bolu tüneline girmek üzereyken de yan gözle telefona bakayım dedim ki bir de ne göreyim, Ekmekçim "Sana dün yaptığım simitlerden getirsem, bir kahve içsek mi" diye mesaj atmış bana. Simitleri kaçırdığına üzülse de bir yanım, diğer yanım çok mutlu oldu! İnsanın hayatta onu düşünen / önemseyen dostlarının var olduğunu bilmesi şahane bir duygu!
Eve vardığımda güzel bir kahvaltı sofrası beni bekliyordu. Malum A.ciğim de ben de "aralıklı oruç" düzenine geçtiğimiz için bir süredir, kahvaltımızı 12 civarı yapıyoruz artık. Ardından o okula gitti dersine, ben de oturup bugünkü toplantı için sunum hazırladım, yetmedi, çarşamba günü yaptığım sınavı okuyup bitirdim (bu sınıfım sadece 18 kişi, dolayısıyla kolay oldu okuması. Sevdiklerime kavuşmanın verdiği enerji de yardım etti tabii). Akşamüstü ev ahalisi birer birer döküldüler. Gece yemek yedik, sohbet ettik, hasret giderdik. Özlemişim 5 kişilik aile olarak geçirdiğimiz zamanları :)
Bu sabah ise akreditasyonla ilgili bir toplantımız vardı. Sunumu yaptım, soruları yanıtladım, bolca konuşup çeşitli şirinlikler yaparak bölüm elemanlarının gözünü korkutmadan nasıl bir yükün altına giriyor olduğumuzun altını çizdim :) Kahvaltı sonrası bahçeye gidip son toparlamaları yaptık A.ciğimle, bal kabaklarımız baya büyümüş, onları da söktük artık. Akşam çocukların okul dönüşü ise yemeğe gittik ailecek, 20 aydan sonra ilk defa. En son kapanma olmadan bir hafta önce yine böyle 5 kişi, dışarda bir restoranda birlikte yemek yemiştik. Şükürler olsun ki bu günleri de gördük...
Bugün bir de dört gözle beklediğim şarkı yayına girdi. Didem Madak şiirinden Hüsnü Arkan bestesi: Beni Anla.
Ve evet, "Şarkı dediğin şarttır yaşamaya..."
Ayy içim açıldı, şarkı nefis, yol hikayesi umutlu, bal kabaklarının fotoğrafını görmek de ister bu garip:)
YanıtlaSilşu Ankara seyahatlerini pek bir sever merak eder oldum...
Ankara'ya gelişleri ben de çok seviyorum. Oğlum, sevgilim ve kuzucuklarım burada. özlemiş oluyorum hepsini. bir şenlik gibi güle oynaya geliyorum bu yüzden. onun sevincini hissediyorsundur belki de :)
Sil"Sana dün yaptığım simitlerden getirsem, bir kahve içsek mi?"
YanıtlaSil"Akşamüstü ev ahalisi birer birer döküldüler. Gece yemek yedik, sohbet ettik, hasret giderdik. "
"Çeşitli şirinlikler yaparak bölüm elemanlarının gözünü korkutmadan nasıl bir yükün altına giriyor olduğumuzun altını çizdim."
"Kahvaltı sonrası bahçeye gidip son toparlamaları yaptık A.ciğimle,"
"Akşam çocukların okul dönüşü ise yemeğe gittik ailecek,"
Ve şarkı...
Mutluluğun resmini "basitce" çizebilenlere selam olsun o halde:)
"Bir cümle.../ Bir insan.../ Bir dost sıcaklığı.../ Bir çocuk gülümsemesi gibi/ Küçük sevinçler bulmalıyım" diye yazmıştı Işıl Özgentürk bir zamanlar. Çok inandım ben bu dizelere, ondandır :)
Silçok teşekkürler zarif sözleriniz için buraneroscum :)
Ne güzel umutlu, mutlu yazılar okumak. Twitter’ı yasakladım kendime, günde sadece bir kez hızlıca girip bakıp çıkıyorum, oradaki umutsuzluktan öleceğiz hali iyi gelmiyor artık sinirlerime. Bak işte blog ne güzel. Mutlu ettin mutlu ol Şulem ❤️
YanıtlaSilekmekçimle bu günlüklere başlarken çıkış noktamız tam da buydu canım elektram: hayatın zorluklarına karşı direnme gücü bulmak için "küçük sevinçlere" odaklanacağımız bir yer olsun burası demiştik. yoksa düşük enerjiyle ve mutsuzlukla nereye kadar di mi :) her zaman dediğimiz gibi: "sarılalım sıkı sıkıııı" :P
SilHızlı ve enerjik bir şekilde Ankara'ya hoş geldiniz. Küçük sevinçler toplanırsa büyüğün ilk adımları oluşur. Sevdiklerimiz, doğa ve kalabalıklar. Sevgiyle kalın.
YanıtlaSilçok teşekkürler, dilerim daha büyük sevinçleri de yaşayalım :)
SilPiştili, mutlulu, şarkılı, şiirli yazıya bir merhaba da buradan. :)
YanıtlaSilmerhaba canım benim :)
Sil