Ot Dergi'nin bu ayki posterinde Cemal Süreya'nın dizeleri vardı. Onu görünce eski blogtaki bir yazım aklıma geldi. Şimdi baktım 4.Ağustos.2010'da yazmışım. Madem bu ara hayatımda koli yapmak ve ev toplamaktan başka faaliyet yok, eski günlerden bir yazı ile çıkayım karşınıza dedim :) Fotoğrafa da bir Cemal Süreya şiirinden bestelenmiş Sezen Aksu şarkısı giydirmeyi ihmal etmedim :)
Sonrası iyilik güzellik...
Cemal Süreya'yı özlediğimi fark ettiğimden beri daldım şiirlerinin arasına. Bir onu okuyorum, bir diğerini. Birini bir kez daha okusam doymak için, diğerinin hatırı kalıyor...
"Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin" diyor mesela Süreya, bir yudum alıyorum kahvemden, "Sesinde ne var biliyor musun? / Söyleyemediğin sözcükler var" diyor sonra, ben bir yudum daha...."Bir çiçek duruyordu, orda, bir yerde / Bir yanlışı düzeltircesine açmış" dizelerini okuyunca tüm o görüp de vurulduğum çiçekler geliyor aklıma. "Ah", diyorum, "böyle selamlayamadım ki ben onları vakti zamanında, ne yazık"..."Durakta üç kişi" diye okumaya başladığımda, üniversite 2'nin başları geliyor aklıma. Bir dostluğun başlangıcı demektir benim için bu şiir, içim ısınıveriyor. "Sizin hiç babanız öldü mü?" diye soruyor sonra, ama geçiyorum bu soruyu, hüzünlenmek istemiyorum. Biliyorum çünkü, evet, kör oluyor insan..."Her şeyin fazlası zararlıdır ya / Fazla şiirden öldü Edip Cansever" diyor bir de, "Evet, evet" diyorum hemen, "Cansever'le de hasret gidermeliyim en kısa zamanda"..."Seni usulca öpmüştüm ilk öptüğümde / Vapurdaydık vapur kıyıya gidiyordu / Üç kulaç öteden İstanbul gidiyordu / Uzanmış seni usulca öpmüştüm / Hemen yanımızdan balıklar gidiyordu" dizelerini okuyunca "ilk bir boğaz vapurunda öpüşmüş olmayı isterdim" diye geçiriyorum aklımdan. Güzel olurdu herhalde, 3 kulaç öteden İstanbul giderken...Aşk meşk derken "Dağ görgüsü kazanır Ağrı'yı bir kez görse de kişi / Marmara'dan yirmi yılda çıkaramayacağı gerçeği / Okyanusu beş dakika seyretmekle kavrar" dizeleri çarpıyor suratıma. Aziz Nesin'in “Jean Paul Sartre ve Cemal Süreya, dünyanın en küçük devletleri. İkisinde de bir devlet olabilecek kadar birikim var” dediğini hatırlıyorum da, ne kadar doğru...Sonra tüm bunlar yetmezmiş gibi "Bir şeyiniz olayım sizin / hani nasıl isterseniz / oğlunuz, kiracınız, sevgiliniz / dünyanın bir ucuna / birlikte gider miyiz" diyor. Pılımı pırtımı toplayıp gidesim geliyor peşi sıra...
Bir de ben aslında tüm bu şiirleri okurken aklımda en çok O var zaten ama "Ben nerde bir çift göz gördümse / Tuttum onu güzelce sana tamamladım / Sen binlerce yaşayasın diye yaptım bunu" dizeleri "işte bu" dedirtiyor insana, "işte bu"...Sormak geliyor içimden bir de "Kim istemez mutlu olmayı / Ama mutsuzluğa da var mısın?" diye...
Sonrası...Sonrası, üstüm başım şiir oluyor, içim dışım...Bu yaz sıcağında ferahlıyorum, iyi oluyor...
antoloji gibi olmuş :P ne güzel derlemişsin. Şiir çok severim, o zaman neden kitaplığımın şiir rafı o kadar güdük? Bak soruyorum kendime.
YanıtlaSilSağol Joe'cuğum, beğendiğine sevindim. Sorunun yanıtını da merakla bekliyorum :)
SilKendimden utandım okurken Sevgili Şule,
YanıtlaSilMuhteşem bir yazıydı, üzerine söyleyebilecek kelimem yok. Güzel şiir okuyamam, ama güzel şiir okuyan, ve çok şiir okuyan ve bilen amca, hala ve dayılar arasında bir küçük olarak büyüdüm. Şiir okuyamam ama... belki de onlardan dinlediklerim ve konuştukları ve onlar vasıtasıyla öğrendiğim şairler sayesinde şahane duygu okurum.:)
Ne iyi ettiniz de taşıdınız yazınızı,
Bir güne ancak bu kadar güzel gülebilirdim sanırım:)
bu da nasıl muhteşem bir yorum, utandırdınız beni :) çok teşekkürler buraneroscuğum :)
SilCemal Süreyya benim şairim derim hep, Üvercinka şiirini daha 17 yaşımda ezberlemiş, bu bir sevda şairi diyerek elimde onun şiirleriyle Cağaloğlu yokuşundan kitapçılara tırmanmışlığım vardır. şiirlerini yorumlaman içime dokundu, yirmili yaşlarıma ve hatta otuzlu yaşlarıma dönüp baktım. Bir süredir şiirden ve şairlerden uzak durmaya çalışıyorum. Sebebi şu; fazlasıyla romantizim barındırıyor kalbim, gerçeklerden uzaklaştırıyor, hayal gücümü çok fazla besliyor, ve bir de üstüne şiirler gelince çok hüzünlü geziyorum yeryüzünde, dünyadaki gerçeklik duygumu kaybetmemek için kendime engeller koydum sanırım...çok seviyorum seni, (bu romantizmin sonucu değil, gerçeklik hissimle:))) taşınmana desteğe gelmek isterdim ne zor zamanlar, kolayca atlatırsın inşallah canım benim
YanıtlaSilcanımın içi, ne güzel dostsun sen, ben de seni seviyorum :) şiir benim hayatı güzelleştirme yöntemim sanırım, vazgeçilmezim :)
Siltaşınma işinin zoru gitti, kolileme işi az önce %99 bitti. son güne 1-2 tane kaldı sadece. sonrası taşınma ve yerleşme. yavaş yavaş o da olur nasılsa :)
iyi ki, bu yazıyı buraya eklemişsin; tekrar tekrar okunası bir yazı bu; yüreğinin ışıltısını taşıyor. :)
YanıtlaSilHepsi ayrı güzel dizeler, senin onlarla bağlantın da apayrı heyecan verici fakat, ben şu dizlere meftun oldum:
"Dağ görgüsü kazanır Ağrı'yı bir kez görse de kişi / Marmara'dan yirmi yılda çıkaramayacağı gerçeği / Okyanusu beş dakika seyretmekle kavrar"
Ağrı dağı'nı ilk kez Doğubayazıt'ta kaldığımız otelin penceresinden görmüştüm. O dağın duruşu, görkemi, varlığını dünyaya gösterişi hiç aklımdan çıkmaz, öyle hayran kalmıştım.
O nedenle, bu dizeler nasıl da duygularıma tercüman, nasıl da aklımdan çıkmayan o görüntünün ifadesi!...
canım ekmekçim :)
Silben ağrı'yı görmedim ama çok istiyorum görmeyi! şu salgın bitse de gezsek artık değil mi?
Okudukça gözümden döküldü yaşlar...
YanıtlaSilah, sarılırım sıkıca :)
Sil