16 Ağustos / Çarşamba

Blogtan uzaklaşma rekorumu kırdım sanırım! Yazacak fazla bir şey yoktu önceleri, sonra yazacak şeyler oldu ama zaman olmadı, zaman olduğunda ise bilgisayarım yanımda değildi, bir de yenim dar geldi :) 

Şaka bir yana, yazmamak garip geldi bana da, kendimi eksik hissettim. O yüzden ilk fırsatta oturdum bilgisayarın başına :) Bu sürede olan bitenleri yine madde madde yazmak en iyisi sanırım:

• Annem biraz daha iyileşti, şükür, ama ağrıları sürüyor.
• Annemden özenen (!) kayınvalidem de Bergama'da birlikte yürürken, düz yolda düştü. Hastane, tomografi falan derken kırık-çıkık olmadığı anlaşıldı, rahatladık. Burnunun üzerinde ve alnında ufak kanamalarla atlattı neyse ki. Kurşun döktürmenin şart olduğu konusunda ailecek hemfikir olduk :)
• Ağrısı devam etse de hareketleri rahatlayan annemi, ablama; kayınvalidemi de dünya tatlısı yengemize emanet edip A.ciğimle Bodrum Ortakent'e gittik. Şahane kumsalın ve ondan daha şahane olan denizin tadını çıkardık, arkadaşlarımızla görüştük ve evlendiğimizden beri ilk defa çocuklar olmadan çıktığımız yaz tatilinin keyfini sürdük :) 

Şahane denizin içinden, şahane sahil ve personel azlığından ancak  orta halli bir hizmet sunabilen otelimiz :) 

• Bodrum'da bir akşam ağabeyimizin de bir tablosuyla katıldığı resim sergisine gittik yarımadanın diğer ucuna. Sergideki bazı eserleri özellikle çok beğendim, sosyal medyadan takibe aldım yaratıcılarını.

                                           Zeynep Yazıcı'nın "Kakımlı Kadın"ı en beğendiklerimdendi

• 4 gün Bodrum'a yeter deyip oradan Sığacık'a geçtik. Daha önce gidip görmediğimiz bu minik Ege kasabasını pek beğendik. Kaldığımız otel de Bodrumdakinin aksine küçük ama çok zarifti. Sığacıktaki ilk akşam üniversiteden arkadaşlarımız N. ve eşi ile H., eşi ve kızı ile buluştuk. Eski günler, anılar, gündem derken zaman nasıl geçti anlamadık. Ertesi akşam da şahane bir restoranda canlı müzik ve güzel mezelerle mest olduk :) 

Begonvillerle bezeli daracık sokaklarıyla Sığacık beni, benden aldı :)

• Sığacık'a gitme nedenlerimizden en önemlisi Teos Antik Kentiydi. Tabii ki sıcak falan demedik, ziyaret ettik ve kulağımızda sanal rehberimizle gezdik. "En çok ne etkiledi seni bu antik kentte" derseniz, "2000 yaşındaki zeytin ağacı" derim sanırım. Sarılmaktan kendimi alamadım bu yaşlı ama etkileyici ve görkemli ağaca!

M.S.37 doğumlu Umay Nine :) Görkemli ve şükür ki hâlâ ayakta...

• Salı günü dönüş yolunda ise önce Urla'da oturan N.hocama uğradık. Çocuklardan, hayattan, arkadaşlardan konuşurken her zamanki gibi su gibi akıp geçti zaman. Hocam bizi yemeğe çıkardı bir de üstüne, oh mis :) Akşamüstü de Çeşmealtında A.ciğimin en eski arkadaşı olan A.ları ziyaret ettik. 
• Böylece bol deniz, bol güneş ve bol arkadaşla geçen bir haftalık tatilin sonuna geldik.  
• Yarın sabahtan annemlere gidip yine abuk bir tadilat işine el atacağım. Bu yaza damgasını tadilat/tamirat işleri ile annelerin düşmeleri vurdu sanırım. Ne diyelim, hayırlısı ve evet, buna da şükür :)

26 Temmuz Çarşamba

Günler birbirinin aynı geçiyor. Akşam annemle karşılıklı yataklarda yatıyoruz ve gece boyunca sayamayacağım defalarca yatıp kalkıyoruz. Rahat edemiyor bir türlü haklı olarak, uyuyamıyor, tuvalete gitmesi gerekiyor, öksürük tutuyor falan...Gün içinde de evin içinde bazen yatıyor bazen oturuyor benim desteğimle, ben de o sırada ya bir şeyler okuyorum ya da temizlik, yemektir gibi işlerle iştigal ediyorum (ki bugün bu sıcakta hiç bir şey yapmadım, yoğurt mayalamak dışında. Annem, ben ve biricik vantilatörümüz, oturduk gün boyu). 

"E o zaman ne yazacaksın bugün 'güzellikler defteri'ne" diyecek olursanız, bugün ben bir şey yazmayacağım, onun yerine sizi, beni çok etkileyen ve Bergama'da geçen güzel bir efsaneye yönlendireceğim. Birbirini çok seven Flemon ve Baukis'in insanın içini ısıtan hikayesine. 

Günün fotoğrafı ise bahçemizdeki mavi yasemine ait. "Bir demet yasemen" şarkısı dilime dolanıyor zarafeti ile her gözüme iliştiğinde. Aslında benim aşkımın hatırası, yasemen'in iki yanına diktiğim fesleğenler, ama olsun :)

Bu yazı, biraz oradan, biraz buradan şeklinde gibi görünse de, en azından benim için, bir teması var, tahmin edersiniz ki :)

 Cemal Süreya'nın dizelerindeki gibi tam: 

"Ben nerde bir çift göz gördümse 

Tuttum onu güzelce sana tamamladım. 

Sen binlerce yaşayasın diye yaptım bunu
Bir bunun için yaptım "

23 Temmuz / Pazar

Son yazımın ertesinde neler oldu neler...Önce sakin geçiyordu günler. Sabahları ablamla erkenden denize gidip geliyor, sonra da evde kah kitap okuyup kah dinleniyorduk. Arada, kayınvalidemi Bergama'ya götürüp getirmiş, işlerini halletmesine yardım edip hayır duasını almış, cuma akşamı da ablam ve annemle Yeniçarohori'de sakin ve güzel bir yaz akşamı bile geçirmiştik. 

E, iyi güzel işte, daha ne olsun dediğinizi duyar gibiyim. Olan şu: Cuma gece saat 2 gibi bir ağlama sesi ile uyandık ablamla. Sonrası ambulans çağırma, uykusunda yataktan düşen ve acıdan kıvranan annemi ambulansla Dikili Devlet Hastanesine götürme, röntgen çekilmesi, kaburgasının kırıldığının anlaşılması ve kös kös, acılar içinde eve dönmek şeklinde gelişti. Dolayısıyla iki gündür ve kim bilir daha kaç gün, gündemimiz annemin kaburgasının iyileşme süreci olacak. "Daha beteri de olabilir, kalçasını ya da dizlerini de kırabilirdi" ile "nasıl oldu bu iş, bu sıcakta bu kadıncağız, bu yaşta nasıl toparlayacak kendisini" düşünceleri arasında gidip geliyorum. Ne diyelim, olacağı varmış...

Bu hafta ablam İstanbul'a dönecek kontrolleri için, bir hafta annem, ben ve yaz sıcakları bir aradayız. Şans dileyin lütfen  :)

Sabah denizi, özellikle çok efendiydi :) Gel de Can Babayı anma! :)

18 Temmuz Salı

10bin kez yazsam, anlatsam  da bıkmayacağım (ama bir ihtimal, dinleyenlerin bıkacağı :P) hikayelerim vardır. Yazlığımızın hikayesi bunlardan biridir: Yıllarca yaz tatillerinde çekirdek ailemizle, Türkiye'nin bir çok yerini gezerken ,halimden çok memnun olsam da, okul başladığında arkadaşlarımın anlattığı yaz aşkları konusunda dinleyici olmaktan öteye geçemez, pek imrenirdim anlattıkları hikayelere ve eve gelip babama takılırdım, "gezmek iyi hoş da bir yazlığımız olmadığından bir yaz aşkım olmuyor şu hayatta" diye. 96 yazında bu nohut oda bakla sofa evi aldıklarında "sana yaz aşkı yaşatamadım ama aşkının olduğu yerden yazlık aldım" demişti rahmetli. O zaman S.'la evlenip boşanacağımı, ama daha sonra hayatıma giren A.lerin de yazlığının burada olacağını bilse, çok gülerdi herhalde :)

O gün bugündür, her yaz (ablamın hastalığı nedeniyle gelemediğimiz geçen yazı saymazsak) yazlarımızın odak noktasında bu minnacık ev var. Her yaz, yapılacak bir sürü tadilat, bozulan güneş enerjisi, ot bürümüş bahçe gibi bin türlü abuk işle başlar tatil bu yüzden :) Bu sene de bir istisna değildi tabii! Eve vardığımız andan itibaren dış cephesi ve verandanın demirleri "beni boyayın" diye bağırıyordu resmen ve kime sorsak "yazın ortasında usta bulmanız mümkün değil" diyordu ki, zihni sinir bir kişilik olarak armut uygulamasına boya-badana talebini girmemle, yakındaki diğer sahil kasabasından bir ustanın araması bir oldu. Konuştuk, geldi, yapılacakları yerinde görüp fiyat verdi, anlaştık ve güzel ülkemin sözünde durmayan usta profiline inat, ertesi gün sabah 9'da 3 kardeşi ile gelip 3 günde evi çiçek gibi yaptılar. Rüya gibi bir şeydi vallahi, zamanında gelip sözünü tutan ustaların çalışmasına tanıklık etmek! Şükürler olsun! 

Tadilat bittiğine, temizliği yapıp yerleştiğimize, salıncağıma ve fesleğenlerime de kavuştuğuma göre yaz tatili başlayabilir artık. Yaşasın!

 

11 Temmuz Salı

 Ne dolu dolu geçiyor günler...İzninizle, satır başlarının dökümünü yapayım:

• Hafta sonu Ankara'daydım. Cuma akşam A.ciğim ve zarif eşi, pek sevgili eniştem S.ile ODTÜ Vişnelik'te yedik, içtik, söyleştik. Pek güzeldi. A.ciğim, benim BALlı kızkardeşlerimden biridir ve ikiz eşim gibidir. Nitekim, benim sağ, onun sol dizindeki ağrı nedeniyle doktorlarımızın verdiği aynı tip dizliklere ve robocop halimize güldük :) Beyler de sözleşmiş gibi aynı tip kasket şapkayla gelmişlerdi yemeğe. Dışardan bakan biri için enteresan bir gruptuk sanırım :)
• Cumartesi günü MFÖ'nün Özkan'ının sonsuzluğa gittiği haberi ile kahroldum. 13 yaşında, o zamanki Suadiye Atlantik sinemasında, gittiğim ilk konserdi MFÖ'nün konseri. O zaman bu zaman, sanırım üçlü içinde en sevdiğim kişiydi Özkan Uğur. Çocukluğum, gençliğim, yetişkinliğim, onunla(onlarla) coştuğum(uz) bütün o şarkılar, konserler geçti bir bir, gözlerimin önünden. Nurlarda uyusun... 
• Cumartesi akşam Fazıl Say'ın "Dünya Anne" konserine gittik yârimle. Kadın şairlerin şiirlerinden bestelediği şiirlerle mest etti bizi yine Fazıl Say. Serenad Bağcan'ın sesi ile de büyülendik. Yine!  Aynı çağda yaşadığım, canlı dinleme şansına eriştiğim için kendimi mutlu hissettiğim insanlar ikisi de, çok yaşasınlar!
• Pazar akşamı ise yemeğe Z.ciğimle  S. geldiler, bolca gezme muhabbeti yapıp geceyi tabii ki çocuklarımızdan bahsederek ve benzer aydınlanmalar yaşayarak bitirdik. 
• Pazartesi günü A.ciğim yaz okulu dersine giderken ben de İstanbul'a doğru yola çıktım. Bolu tüneli kapalı olduğundan Bolu Dağında yeşilin bin tonuna bir kez daha hayran kalarak yolculuk ettim. Akşamına da İTÜ grubumuzla bizim eve çok yakın ve sosyal medyada ünlenen İtalyan restoranına gittik 5 arkadaş. Bol yeme-içmeli, bol kahkahalı bir buluşmaydı. Yorgun argın gittiğim restorandan gayet enerjik bir şekilde çıktım akşam. Ne demiş atalarımız: dostlar iyileştiricidir!  
• Bugün sabah ise erkenden çıkıp BALlı hemşirelerimden bir diğeri olan Y.hanımcığım ile buluştum ve Cevizlibağ'a gidip elektrikli araç almasına eşlik ettim. Eşlik etmemin temel nedeni de şimdiye dek düz vitesli araba kullandığı için otomatik vitese, hem de elektrikli arabaya geçiş yaparken çekinen Y.cığım için arabasını eve getirme misyonunu üstlenmemdi. Heyecanlı ve güzel bir deneyimdi. En çok elektrikli aracın sessizliği hoşuma gitti sanırım. Dilerim sağlıkla, mutlulukla kullansın arabasını.
• Yarın mezuniyet törenimiz var. Perşembe de yazlığa göç edeceğiz inşallah. O yüzden "bugün evde çok iş var"  fişi ile devam ediyoruz haftaya :P

Cumartesi sabah A.ciğimin üniversitedeki bahçesine gidip kahvaltılık salatalık-biberlerimizi toplar ve de bozkırın göbeğinde yarattığı bu ortama bakarken, dilimin ucuna gelen dizeleri, burada daha önce de paylaşmışımdır mutlak. Ama yine paylaşacağım, zira ona çok yakışıyor :)

Gözlerinin rengi gibi 

Yüreğinin rengi gibi 

Saçların da kendi renginde 

Ama ben, ellerini gördüm önce 

Toplayan, düzelten, onaran ellerini 

Dokunduğuna soluk aldıran 

Telâşlı, usta, sevecen ellerini 

Geç anladım ve inandım 

Her gün daha çok inanıyorum 

Ellerin, güzel işlerin karıncası 

Ellerin, ellerden bıkmış ellerime sığınak

6 Temmuz / Perşembe

Bitti...Doktor S.hanım, tedavi sürecini planlarken: 16 kemo, 25 akıllı ilaç, 30 gün radyoterapi, 1 ameliyat dediğinde sarsılmıştık iki kardeş, gözlerimiz dolu dolu birbirimize bakmıştık. Sonra ne çok şey yaşadık... Stresten tir tir titreyen bacaklarını battaniyelere sardığım, sarıldığım, doktorlarla konuşurken heyecanı yatışsın diye elele oturduğumuz, saçlarını birlikte gidip kestirip bir fasıl ağlaştığımız günler geride kaldı. Port takılırken yalnız, ameliyat sırasında ise dostlarla kapı önünde bekledim heyecan içinde. Her hafta kemo aldığı zamanlarda hastaneden toplantıya bağlandığım da oldu, öyle boş boş kafeteryada oturduğum da... Ama işte bugün geldi. Aldığı son akıllı ilaçla, ablamın 1.5 yıllık tedavisi bugün sonlandı. İki kardeş bizde bir heyecan bir heyecan...Aslında ben ameliyat sonrasındaki akıllı ilaç alımlarına eşlik etmemiştim ama bugün birlikte gitmek istedim. O yüzden de sabah, evden aldım yine ablamı, hastaneye gittik, doktorla birlikte görüştük, teşekkürlerimizi sunduk ve Ş.m son akıllı ilacını alırken ben kapı önünde, daha önce kezlerce yaptığım gibi oturup kitabımı okudum. Şükürler olsun. Allah bir daha göstermesin...Bundan sonraki tüm kontroller tertemiz çıksın inşallah.

E bugüne bir kutlama yemeği yakışırdı, ben de bizimkileri alıp Koço'ya götürdüm. Hem de adak adamıştım, onu götürdüm ayazmasına. Manzara yine şahaneydi, mezeler her zamanki gibi lezizdi ve biz pek keyifliydik :) Daha ne olsun...

Dönüşte annemlerin güvenliğine canım eski üst kat komşum Z.ablamın bıraktığı paketten çıkan hediye(ler) de günümüzü şenlendirdi. Zarif Z.ablam, bilmeden güzel bir günü, el emeği göz nuru yaptığı güzelliklerle pekiştirmişti. Bazı insanlar hem çok zarif hem çok yetenekli. Bazıları da, benim gibi, yeteneksiz ama böyle insanlarla sarmalandıkları için çok şanslılar :)

5 Temmuz Çarşamba

 Az önce Karga'nın Günü'nün blogunda bir sivrisinek ısırığının sonuçlarının nerelere gittiğini okuyup, "hay Allah yahu, nasıl bir sivrisinekmiş bu" diye yorum yazıp, içimden de "ne garip sıkıntılar oluyor insan hayatında" diye düşünürken, kendimi 5 yıl öncesine ışınlanıp, gülümserken buldum! Hal böyle olunca da "ben bunu bloga yazayım" diye düşündüm. 

Rahmetli Barış Manço'nun dediği gibi : "İnsanın bir kez ters gitmesin işi. Muhallebi yerken kırılır dişi" !

Salgın öncesi zamandayız, annemin komşularından, benim de pek sevdiğim bir komşu teyzemizin cenazesi için evimizin yakınındaki camideyiz. Okul yoğun, ama bir şekilde, koştur telaş gelip cenazeye yetişmişim. Cenaze namazında ablamla yan yanayız, annem arkamızda, bir grup komşu kadınla ayaktayız. Kalabalıklaşınca ortam, bir adım öne atıp, yer açma çabasına girmemle, derin bir "kırt" sesi eşliğinde ayağıma batan şeyin (neyin?) acısının beynime vurması bir oldu. Öyle bir kırt sesi ki ablam ve annem bile duyup bana baktılar, ne oluyor diye. Eğildim, spor ayakkabımın içinden geçip ayağıma batmış olan kocaman ataşı gözümde yaşlarla çıkardım. Namazı sessizce bitirdik. Bitirir bitirmez şaşkınlıkla elimdeki ataşa bakarak nasıl olup da ayağıma batmış olabileceğini anlamlandırmaya çalışır, bir yandan da "tamam ya, çıkardım, bir şey yok" derken, ablam beni dinlemeyip zorla eczaneye götürdü ve pansuman yaptırdı. Bu arada, kafamda "O büyük ataşın cami bahçesinde işi ne? Hem de olması gereken formunda değil, yarı açılmış halde. Ve neden/nasıl dik duruyordu da ben üzerine bastım? Spor ayakkabının tabanını nasıl delip geçti" gibi deli sorular dönüyordu tabii ama yapacak bir şey yok!

Akşam cenaze evindeyiz, dua okunuyor, helva kavruluyor falan. Fakat benim ayağım derin derin sızlıyor. Bir yandan da içimden bir ses "Sen salak mısın kadın? Ya tetanoz olursan? Doktora gitmemek nedir?" diyor sürekli. Ve fakat annem sultanım, dünyanın en panik insanlarından biri olduğu için, o sırada "ben hastaneye gidiyorum" desem, oracıkta düşüp bayılma ihtimali var, göze de alamıyorum. Sonunda salonun bir ucunda oturan ablama mesaj attım, "ayağım sızlıyor çok kötü, ben acile gideceğim ama annem duymasın, 'yorgunum deyip kalkacağım' " diye. "Tamam ben de benzer bir şey söyleyip kalkayım, birlikte gidelim" dedi. Biz planımızı uyguladık, annem huşu içinde dua okuyup komşusunu anarken,  biz evimizin yakınındaki hastanenin acilinin yolunu tuttuk.

Orta yaştan yaşlılığa doğru yol almakta olan acil doktoruna derdimi anlattım, "tetanoz aşısı yapalım ama öncesinde yarayı temizleyelim" dedi. ("Temizleyelim" demesini ben hafife almışım, baya bistüri ile deşti doktor amca, aslında) Fakat enteresan olan şu, nerden o muhabbete girdi, hatırlamıyorum ama Nazım'ın bir dizesini mırıldandı doktor bey, ben de tabii durur muyum, şiirin devamını getirdim. "Aa akşam akşam okuduğum dizenin şairini bilen bir de şiirin devamını getiren bir hasta, ne hoş" dedi, benzer şekilde karşılık verdim ben de tabii :) O sırada ayağımın sızısı falan kalmadı biz Nazım muhabbetine girdik doktorla. Komik bir durumdayız ama. O benim ayağımı deşmekle (ya da temizlemekle) meşgul, biri koluma tetanoz iğnesi yapıyor o sırada, ama biz Nazım konuşuyoruz :) Ablamın çıkışta, "adamcağız yaşlı, sen de kocana pek aşık olmasan, flörtleştiğinizi düşünecektim" demesi gecenin özetiydi sanırım :) Yok vallahi flörtleşmedim ama hiç ummadığım bir zamanda, hiç ummadığım bir yerde, karşıma böyle güzel bir insanın çıkmasından ve cenaze seremonisinin Nazım'la kapanmasından ziyadesiyle mutluydum, evet :)

Ertesi gün okula ayağım sarılı, hafif topallayarak gidince herkes öğrendi tabii olan biteni. "Hocam, böyle bir kaza çok enteresanmış tabii ama acildeki doktorla Nazım şiiri okumak da ne bileyim, sanki daha enteresan" diyenler, odada olmadığım zamanlarda masamın üzerine büyük ataşlar bırakıp Baba filmindeki at kafasına atıfta bulunup eğlenenlerle geçti o hafta :)

Hikayemizi "bazen olaylar saçma sapan bir şekilde gelişse de belki aslında hayat sizin için hazırladığı küçük ve güzel bir sürprizi ortaya çıkarmaya çalışıyordur" diye bitireyim izninizle. 

Henüz resmi olarak başlamasa da yaz tatili rehavetinde olduğumu da anlamışsınızdır. Yoksa nerde böyle eski bir anıya dalmak, günün olaylarını bile anlatmak için zaman bulamam ki ben :)

E öyleyse bu yazıyı, canım Nazım'ın bana bu güzel anıyı hediye eden şiiriyle ve söz konusu olan objenin temsili (ve şirin) bir fotoğrafı ile bitireyim o halde:

Yaşamak şakaya gelmez,
Büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
Bir sincap gibi meselâ,
Yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
Yani bütün işin gücün yaşamak olacak.

Yaşamayı ciddiye alacaksın,
Hem de o derecede, öylesine ki,
Meselâ, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
Yahut kocaman gözlüklerin,
Beyaz gömleğinle bir laboratuvarda
Insanlar için ölebileceksin,
Hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
Hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
Hem de en güzel en gerçek şeyin
Yaşamak olduğunu bildiğin halde.

Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
Yetmişinde bile, meselâ, zeytin dikeceksin,
Hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
Ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
Yaşamak yani ağır bastığından.

 

1 Temmuz Cumartesi

Bugün bayram tatilinden ve İstanbul'un tenhalığından yararlanıp Feshane'ye gittik ablam ve ablamın komşusu G. ile birlikte. Marmaray + otobüsle gidip, vapur + otobüsle döndük. Böylece gelirken bir Haliç ve boğaz sefası da yapmış olduk, şahane oldu. Feshane'ye, eserlere, kütüphanesine ve hatta, kafesine bile bayıldık. Kahvelerimizi içerken bayramlaşma adına ikram edilen kolonya ve lokumdaki inceliğe de! Özlediğimiz hareketler bunlar :)

Eve dönüş yolunda ben 4 durak erken inip günlük yürüyüşümü yaptım, sonrasında da evde keyif çattım :) Duş aldım, yüzüme bakım yaptım, kitap okudum, internette gezindim, eski fotoğraflara baktım... Benim emeklilik zamanım gelmiş bence, bu da öylece bir gerçek kendi halinde :)

"İnternette gezinirken" dedim ya demin, o sırada bir videoya (31.dakikadan itibaren seyredin, henüz seyretmemişseniz) rast geldim, Türkçeye "erbilmişlik" olarak çevrilen "mansplaining"in müthiş bir örneği! Kızsam mı, acısam mı, üzülsem mi, gülsem mi bilemedim doğrusu. Sonra, üstüne, Gibi dizisindeki benzer bir sahne önüme düşünce, gülmeyi seçtim. Oradan da +90'ın konuyla ilgili videosunu izledim, çok iyiydi doğrusu. Tüm bunları izlerken, geçen sene katıldığım akademik bir toplantıda diğer tüm erkek hocalara "...hocam" diye hitap eden idari amirin, bana "Şule hanım" deyişini (kadınlar hoca olmasa daha iyi diye herhalde!) hatırladım. Ben bu hocam-hanım ayrımcılığının şaşkınlığını üzerimden atamamışken dikkat çektiğim konuya çok önemsizmiş gibi davranmıştı kendisi. E peki, olur, benim kadar dikkate almak zorunda değil diye düşünmüştüm. Ama 1 ay sonra duyurulan karar, tam da o gün benim dediğim, ve onun "yoo, buna gerek yok" dediği fikrimi temel alan karardı. Dumur olmuştum! Bu çok "erbilmişler" aslında, hep aynı! Onlara göre kadınlar hoca olamazlar, olmamalılar, bir şekilde olsalar bile sözleri çok da dinlenmemeli, dinlense ve ilham alınsa bile alınmamış gibi yapılmalıdır! La havleeee :)  

Neyse efendim, bırakalım bu kendini bilmezleri bir kenara! Öyle böyle, özlem dolu ama sakin ve huzurlu bir bayram tatilini afiyetle yedik, bitirdik. Ne mutlu ki, yarın pazar ve yine tatil :) 

Feshanenin bahçesinde bizi karşılayan güzellik :)

Aaaa, az kalsın unutuyordum, en beğendiklerimden biri de Tan Cemal Genç'in "Görünmez Kentler" adlı eseriydi. Calvino'dan mı esinlenmiş bilmiyorum ama benim çok hoşuma gitti. 

 

30 Haziran Cuma

Bugün kahvaltı sonrası canım hocalarıma (F. ve B.) bayram tebriğine gittim. Bayram tebriği bahane tabii, ne zamandır uğrayamamıştım, iyi oldu, hem ailelerine yeni katılan Ponçik kuzusu ile tanıştım bu sayede (her tarafımı yaladı oturduğum 2 saat boyunca, bir ara gülmekten konuşamadım, o derece sevgi dolu ve komik  bir köpek) hem de dertleşmenin, söyleşmenin keyfini çıkardık birlikte. 

Eve dönerken de Ö.cığımı aradım, "hadi bize akşam yemeğine gel" demek için. Menüde neler olduğunu sorup, diyetini bozmayacağına karar verince "memnuniyetle" deyip ikiletmedi teklifimi. Böylece doğurduğum küçük oğlum ve doğurmadığım büyük oğlumla (:P) birlikte olmuş olduk akşam sofrasında. Bol gıybet yaptıktan sonra eski zamanlarda izlediğimiz animasyonlar konusuna girdik bir şekilde. Buz Devri mi, Nemo mu yoksa Up mı daha güzeldi, derken, önümüzdeki dönem birlikte izleyeceklerimize karar verdik. O.ciğim yine benim Buz Devrinin sonunda bile ağlayacak kadar sulu göz oluşumla dalga geçti tabii :)

Geçenlerde Şaşkın Kova'nın bir yazısına yorum yazarken Behçet Aysan'ın dizeleri gelmişti aklıma. Dün kitapçıda da önüme çıkınca şiir kitabı, almadan edememiştim. Bu sabah yatakta twittera bakarken ise, Çiğdem Erken'in paylaşımını gördüm kendisinin müzik direktörlüğünde, Behçet Aysan şiirlerinden şarkıların yer aldığı “Yanık Ağıt” albümünün çıktığına dair. E bu kadar Behçet Aysan demişken, onu en sevdiğim şiiriyle anmadan olmaz bence:

bilirim yarın diye bir şey var
çeliğin su katılmamış yanı
ırmakların geçilecek, fırtınaların dinecek

bir yanı var
ömrümüzün
belki bir gün gülecek.

selam verip
selam alacak

barışa kardeşliğe

hep tok yatan
çocuklar görecek

el ele
aşklar, omuz omuza dostluklar

ne dikenli teller olacak
ne tanklar tüfekler

ne tüberküloz kalacak
ne lösemi

ne işsizlik

ne banka
ne borsa

süt gibi duru ve ak
ekmek gibi sıcak

bizim de
bizim de

günlerimiz olacak.

güle değecek
kuşların kanadı

ve kuşlar sırtlarında
gül taşıyacak

kardeşlerim koşar adım
moraran beyazla

zincirlerimizle
yaralarımızla

ırmakların geçilecek, fırtınaların dinecek

bir yanı var
ömrümüzün
belki bir gün gülecek

Ortancanın her rengini severim genelde, pembesini, mavisini ama ben böyle bir güzellik görmemiştim bugüne de. Vuruldum resmen güzelliğine...

29 Haziran Perşembe

Bu bayram, A.ciğim annesi ile birlikte Dikili'de yazlıkta karşıladı bayramı. Biz de annem, ablam, oğlum ve ben dört kişilik bir kahvaltı sofrasında buluştuk, ki buna da şükür tabii. Ama işte, bayram, kalabalık sofralarda, neşeyle birlikte olunca tadı çıkan bir şey zannımca. O yüzden de, benim için bayram,  Turgutlu'da dedemle anneannemin evinde toplanan teyze, dayı ve kuzenlerle birlikte geçirilen mutluluk dolu günler demek. Dünyanın en kötü yemek yapan kişileri arasında adı anılması gereken yengemin pişirdiği (daha doğrusu pişiremediği) diş kıran nohutlarla cebelleşen ama gıkını çıkaramayan ev halkının, rahmetli eniştemin "nohutlar da hiç pişigen değilmiş" demesiyle birlikte girilen gülme krizleri; babamların taraçada kurdukları ve dedemin görmezden geldiği rakı sofraları, yemek sonrası dayımın yaptığı taklitler, kuzenlerle oynanan oyunlar, bayram harçlıkları ile alınan çatapatlar ve mantarlarla sokaklardaki eğlence demek. O yüzden "nerde o eski bayramlar mirim" dememe izin verin lütfen :)

Dün evdeydik genel olarak. Babacığımı ziyaret etmek için çıktık sadece. Zaten o sıcakta evde oturmaktan başka da bir alternatif olamazdı sanırım. Bol bol telefon görüşmeleri yaptık. Bugün de İçerenköy'de yeni açılan ve İstanbul'un en büyük kitapçısı olarak anılan kitabevine gittik metroyla. Şahaneydi. Ruhum şenlendi resmen. 

Akşamüstü ise canım BAL hemşirem G.cuğum gelip beni evden aldı. Önce meşhur dondurmacımıza gittik, ardından da çay-kahve keyfine. Laflar birikmiş tabi, çan çan çene yaptık, ikimize de iyi geldi, özleşmişiz. 

24 Haziran Cumartesi

Ev işleri içinde ennnnn sevmediğim, perde yıkamaktır. O yüzden de ötelerim sürekli. Ama ötele ötele, nereye kadar, değil mi? Dün akşamdan beri 3 makina dolusu perde yıkadım, ütüledim (tüller kırışmıyor neyse ki, ama güneşlikleri de ütüsüz asmak içime sinmiyor, gözüme batıyor ne yazık ki), astım. Bir de elim değmişken koltuk minderlerini de çıkarıp yıkadım. Oh, mis, bir süre idare eder beni bu genel temizlik :P Perdeler uzun uzun yıkanırken ben ne yaptım peki? Kendimi edebiyata ve sanata vurdum en genel ifadeyle :) Mesudum :)

Dün akşamki perde yıkama seansı sırasında Nilay Örnek'in Feride Çiçekoğlu ile yaptığı söyleşiyi dinledim. Dinlerken de buzluğa koymak üzere patatesli peynirli rulo börek yaptım :) Çok sevdiğim bir yazardır Çiçekoğlu. Kezlerce okusam bıkmayacağım kitapları vardır. Hiç bitmesin istedim söyleşi de, öylesine güzeldi ki. Sabah uyanınca ilk iş olarak da kahve eşliğinde Uçurtmayı Vurmasınlar'ı okudum tekrar (diğer Çiçekoğlu kitapları Ankara'daki kütüphanede olsa da bu yanımdaydı, zira bu seneki yaş günümde, yeni üniversitemden Canım D., 31.baskısını hediye etmişti bana, sağ olsun). 

Bugünkü çamaşır yıkama seansları sırasında ise Mubi'de iki şahane film izledim. E daha ne olsun...

Filmlerden ilki "Güzel bir sabah"tı...Sakin akan ama çok dokunaklı bir filmdi, çok beğendim. Başroldeki kadın karakter mi yoksa felsefe profesörü baba mı daha çok etkiledi beni bilmiyorum. Sonundaki şarkı da ayrıca çarptı. Tüm bir yaşamdan geriye aşk kalıyor çünkü, evet...

İkincisi ise Y. hemşiremin önerisiydi. Yine Mubi'de "Barbara". Duvar yıkılmadan önce, Doğu Almanya'da geçen bir film. Çok beğendim. Oyunculuklar da şahaneydi. 

Hep dediğim gibi, iyi ki edebiyat var. İyi ki sanat var. Yoksa bu hayat çekilmez!

23 Haziran Cuma

Sınavlar, not teslimleri, jüri üyelikleri bu haftama damgasını vurdu. Hele dün, okuldan katıldığım ve uzaktan erişimle yaptığımız bitirme sunumlarında, oturduğum sandalyeye yapıştım zannettim bir ara!  Yüz yüze olsak, kalkar gezinirim, çevrimiçi olunca öyle bir şansım da olmadı. Sonlara doğru bayılacaktım neredeyse! Neyse ki, bölümün en yaşlı 2.hocası olunca, kahvemi, çayımı, atıştıracak kuruyemişlerimi, hatta tatlımı bile ihmal etmedi okuldaki genç arkadaşlar, beni baya bir şımarttılar, sağ olsunlar :)

Günün en güzel kısmı akşamdı ama! Önce Ekmekçimle buluşup Caddebostan Kültür Merkezi'ne dek yürüdük. Aklına ve kalbine aynı anda ve eşit miktarda güvendiğim insanlardan biridir kendisi, sohbetimiz her zamanki gibi iyi geldi o yüzden. Üzerine de dondurma yiyerek taçlandırdık bu yürüyüşü :) Sonrasında Ekmekçim eve dönmek zorundaydı, ayrıldık. Ben CKM'deki 4.Pera Uluslararası Koro Festivalinin son gün etkinliğine katıldım. Zaten gitmek istiyordum ama bölümün en sevdiğim gençlerinden biri de "MAGMA Performans Korosundayım, biz de orada olacağız" deyince, gitmek şart oldu. İyi ki de gitmişim, hepsi birbirinden iyi 4 çoksesli koroyu dinleme şansına eriştim böylece.  Bir de tabii yürüyerek gidip gelince, attığım adım 18000'lere ulaştı sonunda, ona da ayrıca mutlu oldum :)

Bu ara bizim bahçedeki bu "ağaç menekşesi" beni benden alıyor her önünden geçişimde. İzmir'de buna, tahmin edebileceğiniz gibi, başka bir adla sesleniyorlar. Hatırlayınca yazacağım :)

Güncelleme: Hatırladım! Hatırladığımdan emin olamayıp kayınvalidemden de teyit aldım, açıklıyorum: "dur da bak" :) Evet, çamaşır suyuna klorak, simite gevrek, bisiklete velespit ve sigortaya asfalya diyen canım İzmirlilerden bir başka "özgünlük" daha :P

14 Haziran Çarşamba

Hayat bazen zor. Anne olmak daha zor. Bu ülkede hayat da, anne olmak da daha da zor... Ama işte, yapacak yok...İnişlerim, çıkışlarım, o kendimden kaçışlarım diye boşuna söylememiş Fikretim Kızılokum :) İnişler ve çıkışlar olmadan olmuyor, demek! Neyse, geçelim bu bahsi!

Bu Ankara seferimde dünya için küçük, kendim için büyük bir adım atıp "Ankara'yı sevme çalışmaları" kapsamındaki ilk rehberli gezimi yaptım, yanımda da A.beyciğim ile S.ciğimi sürükledim :) Yavuz İşcen'in anlatımıyla "Kent Hafızası Yürüyüşleri" kapsamında Anafartalar Caddesinin yarısını gezdik 10 kişilik bir ekip olarak. Gayet güzeldi. Ama tabii, insan yetinmeyi bilmeli, değil mi? "Fena yağmur yağacak" uyarılarına rağmen, yağmura yakalanmadan tamamlamışsın turu hazır, dön evine yani, değil mi? Ama yok, "e buraya kadar gelmişiz hazır, Boğaziçi Restoranda yemek yesek ya" diye birbirimizi doldurduk. Sonrasında lezzetli yemeklerle midemizi, keyifli sohbetle ruhumuzu doyurmuş kalkmak üzereydik ki yağmur bastırdı. Ya da bu yağan şeye yağmur dememeliyiz, (Ne diyelim? Mahmut mu? :P) bilmiyorum :P Çok uzatmayayım, sadece eve döndüğümüzde botlarımızın içindeki ayaklarımız bile su içinde kalmaktan büzüşmüştü diyeyim, anlayın siz :) Pişman mıyız? Tabii ki hayır :) Günün güzelliğine unutulmazlığını da ekledik, neden pişman olalım :)

Son günlerin en güzel haberi ise yüksek lisans tez öğrencimle iyi bir dergiye gönderdiğimiz makalenin kabul edildiği haberinin mesaj kutumuza düşmesi ve iki hakemden de güzel yorumlar almamızdı sanırım. İnsan çocuk gibi seviniyor valla her kabul alan makalede! Darısı diğerlerinin başına :)