Az önce Karga'nın Günü'nün blogunda bir sivrisinek ısırığının sonuçlarının nerelere gittiğini okuyup, "hay Allah yahu, nasıl bir sivrisinekmiş bu" diye yorum yazıp, içimden de "ne garip sıkıntılar oluyor insan hayatında" diye düşünürken, kendimi 5 yıl öncesine ışınlanıp, gülümserken buldum! Hal böyle olunca da "ben bunu bloga yazayım" diye düşündüm.
Rahmetli Barış Manço'nun dediği gibi : "İnsanın bir kez ters gitmesin işi. Muhallebi yerken kırılır dişi" !
Salgın öncesi zamandayız, annemin komşularından, benim de pek sevdiğim bir komşu teyzemizin cenazesi için evimizin yakınındaki camideyiz. Okul yoğun, ama bir şekilde, koştur telaş gelip cenazeye yetişmişim. Cenaze namazında ablamla yan yanayız, annem arkamızda, bir grup komşu kadınla ayaktayız. Kalabalıklaşınca ortam, bir adım öne atıp, yer açma çabasına girmemle, derin bir "kırt" sesi eşliğinde ayağıma batan şeyin (neyin?) acısının beynime vurması bir oldu. Öyle bir kırt sesi ki ablam ve annem bile duyup bana baktılar, ne oluyor diye. Eğildim, spor ayakkabımın içinden geçip ayağıma batmış olan kocaman ataşı gözümde yaşlarla çıkardım. Namazı sessizce bitirdik. Bitirir bitirmez şaşkınlıkla elimdeki ataşa bakarak nasıl olup da ayağıma batmış olabileceğini anlamlandırmaya çalışır, bir yandan da "tamam ya, çıkardım, bir şey yok" derken, ablam beni dinlemeyip zorla eczaneye götürdü ve pansuman yaptırdı. Bu arada, kafamda "O büyük ataşın cami bahçesinde işi ne? Hem de olması gereken formunda değil, yarı açılmış halde. Ve neden/nasıl dik duruyordu da ben üzerine bastım? Spor ayakkabının tabanını nasıl delip geçti" gibi deli sorular dönüyordu tabii ama yapacak bir şey yok!
Akşam cenaze evindeyiz, dua okunuyor, helva kavruluyor falan. Fakat benim ayağım derin derin sızlıyor. Bir yandan da içimden bir ses "Sen salak mısın kadın? Ya tetanoz olursan? Doktora gitmemek nedir?" diyor sürekli. Ve fakat annem sultanım, dünyanın en panik insanlarından biri olduğu için, o sırada "ben hastaneye gidiyorum" desem, oracıkta düşüp bayılma ihtimali var, göze de alamıyorum. Sonunda salonun bir ucunda oturan ablama mesaj attım, "ayağım sızlıyor çok kötü, ben acile gideceğim ama annem duymasın, 'yorgunum deyip kalkacağım' " diye. "Tamam ben de benzer bir şey söyleyip kalkayım, birlikte gidelim" dedi. Biz planımızı uyguladık, annem huşu içinde dua okuyup komşusunu anarken, biz evimizin yakınındaki hastanenin acilinin yolunu tuttuk.
Orta yaştan yaşlılığa doğru yol almakta olan acil doktoruna derdimi anlattım, "tetanoz aşısı yapalım ama öncesinde yarayı temizleyelim" dedi. ("Temizleyelim" demesini ben hafife almışım, baya bistüri ile deşti doktor amca, aslında) Fakat enteresan olan şu, nerden o muhabbete girdi, hatırlamıyorum ama Nazım'ın bir dizesini mırıldandı doktor bey, ben de tabii durur muyum, şiirin devamını getirdim. "Aa akşam akşam okuduğum dizenin şairini bilen bir de şiirin devamını getiren bir hasta, ne hoş" dedi, benzer şekilde karşılık verdim ben de tabii :) O sırada ayağımın sızısı falan kalmadı biz Nazım muhabbetine girdik doktorla. Komik bir durumdayız ama. O benim ayağımı deşmekle (ya da temizlemekle) meşgul, biri koluma tetanoz iğnesi yapıyor o sırada, ama biz Nazım konuşuyoruz :) Ablamın çıkışta, "adamcağız yaşlı, sen de kocana pek aşık olmasan, flörtleştiğinizi düşünecektim" demesi gecenin özetiydi sanırım :) Yok vallahi flörtleşmedim ama hiç ummadığım bir zamanda, hiç ummadığım bir yerde, karşıma böyle güzel bir insanın çıkmasından ve cenaze seremonisinin Nazım'la kapanmasından ziyadesiyle mutluydum, evet :)
Ertesi gün okula ayağım sarılı, hafif topallayarak gidince herkes öğrendi tabii olan biteni. "Hocam, böyle bir kaza çok enteresanmış tabii ama acildeki doktorla Nazım şiiri okumak da ne bileyim, sanki daha enteresan" diyenler, odada olmadığım zamanlarda masamın üzerine büyük ataşlar bırakıp Baba filmindeki at kafasına atıfta bulunup eğlenenlerle geçti o hafta :)
Hikayemizi "bazen olaylar saçma sapan bir şekilde gelişse de belki aslında hayat sizin için hazırladığı küçük ve güzel bir sürprizi ortaya çıkarmaya çalışıyordur" diye bitireyim izninizle.
Henüz resmi olarak başlamasa da yaz tatili rehavetinde olduğumu da anlamışsınızdır. Yoksa nerde böyle eski bir anıya dalmak, günün olaylarını bile anlatmak için zaman bulamam ki ben :)
E öyleyse bu yazıyı, canım Nazım'ın bana bu güzel anıyı hediye eden şiiriyle ve söz konusu olan objenin temsili (ve şirin) bir fotoğrafı ile bitireyim o halde:
Yaşamak şakaya gelmez,
Büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
Bir sincap gibi meselâ,
Yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
Yani bütün işin gücün yaşamak olacak.
Yaşamayı ciddiye alacaksın,
Hem de o derecede, öylesine ki,
Meselâ, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
Yahut kocaman gözlüklerin,
Beyaz gömleğinle bir laboratuvarda
Insanlar için ölebileceksin,
Hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
Hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
Hem de en güzel en gerçek şeyin
Yaşamak olduğunu bildiğin halde.
Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
Yetmişinde bile, meselâ, zeytin dikeceksin,
Hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
Ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
Yaşamak yani ağır bastığından.
